Anneannemin mezuniyet elbisesini giymenin, ona veda etmemi kolaylaştıracağını sanmıştım. Ama terzi, eteğin astarında saklanmış bir şeyi ortaya çıkardığında, anneannemin bana anlattığı her şeyi yeniden sorgulamaya başladım.

Anneannem, ben on dokuz yaşıma bastığım gün hayatını kaybetti. Üstelik ben, ilk kez onsuz yapabildiğim yaban mersinli tartı ona göstermek için heyecanla içeri girdiğim anda.

Her zamanki yerinde, pencere kenarındaki koltuğunda oturuyordu. Duruşu aynıydı. Dizlerinin üzerindeki battaniye bile yerli yerindeydi.

“Anneanne?” dedim, yüzümdeki sevinç yavaşça kaybolurken. “Hadi ama… böyle yapma.”

Eline dokundum.

Anneannem, on dokuzuncu yaş günümde öldü.

Eli buz kesmişti.

“Hayır. Hayır, hayır, hayır… Şaka yapıyorsun, değil mi?”

Yardım istemek için tam olarak ne yaptığımı hatırlamıyorum. Hafızamda kalan tek şey, yerde oturup onun hırkasının koluna sımsıkı tutunmam. Sanki bırakırsam tamamen benden kopup gidecekmiş gibiydi.

Sonra insanlar geldi. Ev bir anda seslerle doldu. Birileri adımı söylüyordu ama sanki çok uzaklardan geliyordu o sesler.

“Gitti artık tatlım,” dedi bir kadın yumuşak bir sesle.

“Hayır, sadece yorgun. Bazen böyle olur.”

Ama olmazdı.

Yardım çağırdığımı bile hatırlamıyorum.

Saatler sonra kendimi mutfak masasının başında, komşumuz Keriman Teyze’yle otururken buldum. Üzerindeki leylak kokusu o kadar ağırdı ki başımı zonklatıyordu. Sürekli elimi tutmaya çalışıyordu; sanki hâlâ orada, gerçekten masada oturduğumdan emin olmak istiyordu.

“Ah Emel…” diye iç geçirdi. “Leyla’nın gittiğine hâlâ inanamıyorum. O senin dünyandı.”

“Hâlâ da öyle,” dedim, ona tattıramadığım tartıya bakarak.

Keriman Teyze gözlerini silip başını salladı. “Seni eve getirdiği günü dün gibi hatırlıyorum. Ufacıktın. Yedi yaşındaydın. Sanki dünya seni de elinden alacakmış gibi onun paltosuna yapışmıştın.”

“Seni ilk eve getirdiği günü hatırlıyorum.”

“Çünkü zaten hayat senden geriye ne varsa almıştı.”

“Bunu sana hiç hissettirmedi,” dedi Keriman Teyze usulca.

Kuru bir gülüş çıktı ağzımdan. “Bana başka türlüsünü yaşama şansı tanımadı ki.”

Keriman Teyze biraz daha yaklaştı. “Doğru,” dedi. “Ama şimdi… bazı şeyler farklı.”

Daha devamını söylemeden, neye geleceğini anlamıştım.

devamı sonraki sayfada…