Korkunun Gölgesinden Aşkın Aydınlığına: Yeniden Doğuş

Kapıyı bir kasırga gibi açtığımda oda saniyelerce gözlerimin önünde flulaştı. Nabzım şakaklarımda atıyor, kulaklarımdaki uğultu tüm dünyayı dışarıda bırakıyordu. Odadaki sessizliği yırtan tek şey, herkesin bana dönmesiyle yükselen şaşkınlık nidası oldu. Masasının başında donup kalmış eşim, yanındaki mesai arkadaşları ve… telefonda dünyamı yıkan o kadim dostum karşımdaydı. Dostumun ellerinde gizemli bir kutu vardı.

Eşim, şaşkınlıktan büyümüş gözlerle bana bir adım yaklaştı. “Erken geldin…” diyebildi fısıltıyla. Kelimeler boğazıma dizildi; saniyeler içinde zihnimde kurduğum o karanlık kuleler, birer birer yıkılıyordu. “Neler oluyor burada?” diye inledim. Tam o sırada masayı örten o beyaz kumaş yavaşça kaydı. Altından fışkıran kırmızı güller, titrek mum ışıkları ve küçük bir pastanın üzerindeki o büyülü cümle belirdi: “Ömrümün En Güzel Kaderi…”

Dizlerimin bağı çözülürken dostum mahcup bir edayla yanıma geldi: “Beni öldürmek isteyeceksin ama her şeyi berbat ettin!” Eşim derin bir nefes alırken gözlerinde yaşlar birikti. “Son günlerdeki o gecikmelerimin tek sebebi buydu” dedi. “Sessiz sedasız nikahlandık, bir kutlama yapamadık. İçinde ukde kalan o gelinliği giymeni, hayallerindeki o anı sana armağan etmek istedim.” Dostum araya girerek gizli ittifaklarını anlattı: Her ayrıntıyı beraber planlamışlar, mekan ayarlanmış, eşim benim o gizli kalmış gelinlik arzumu ona fısıldamıştı.

“Ben… Ben seni kaybettim sanmıştım,” diyebildim titreyen bir sesle. Eşim yüzümü ellerinin arasına aldı; bakışlarında hem büyük bir şefkat hem de ince bir sitem vardı: “Sana o korkuyu hissettirdiğim için asıl ben kendime kızıyorum. Seni sevmekten başka ne yapabilirim ki?” Gözyaşlarım artık birer kurtuluş nişanesi gibi akıyordu. Onun göğsüne sığındığımda, 42 yaşında yeniden doğmanın ne demek olduğunu bir kez daha anladım.

Meğer o telefon, beni tuzağa düşürmek için değil, sürprizin içine çekmek için kurulan bir oyunun parçasıymış; sadece zamanlama heyecanın kurbanı olmuştu. Akşam olduğunda, beni götürdüğü o zarif salonu, askıda bekleyen sade beyaz elbiseyi ve bizi bekleyen birkaç dostu gördüğümde içimdeki tüm fırtınalar dindi.

Eşim önümde diz çöküp ellerimi tuttuğunda zaman durdu: “Dünyadan gizli evlendik ama bugün seni tüm kainatın önünde bir kez daha istiyorum. Benimle tekrar evlenir misin?” O an fark ettim ki; aşk sadece kalp çarpıntısı değil, korkunun karanlık tünellerinden geçip sarsılmaz bir güvene ulaşmakmış. Bir yanlış anlama, aslında ne kadar sevildiğimin en büyük kanıtıymış. Gülümseyerek, ruhumun tüm gücüyle fısıldadım: “Sonsuza kadar, evet!”