Yarım Kalan Bir Saltanat ve 7 Liralık Mucize

Zirvedeki Ansızın Çöküş
Doktorun ağzından çıkan o tek kelime, “kanser”, dünyamı başıma yıktı. Altı aylık bir yaşam sınırı çizilmişti önüme. Henüz 28 yaşındaydım; babamın vefatıyla devraldığım imparatorluğun başındaydım. Yüzlerce aileye aş sağlayan, işleri zirveye taşıyan o başarılı adam, bir anda ömür takviminin son yapraklarına gelmişti. Daha bir ay evvel kucağıma aldığım kızımın kokusu burnumdayken, her şeyin bittiği gerçeğiyle hastaneden dışarı sendeledim.

Paha Biçilemez Bir Araba ve Paha Biçilemeyen Bir Yorgunluk
Türkiye’de parmakla gösterilen, Bursa’da ise tek olan o lüks otomobilime doğru yürürken ruhum bitmişti. Tam o sırada, bir bankta başı önde, yorgunluktan tükenmiş bir kadın çarptı gözüme. Bu lüks hastaneye gelmiş olamazdı, belli ki çok zordaydı. Normalde bu tür yardımlara mesafeli duran, pek inanmayan biri olmama rağmen, içimdeki o son umut kırıntısıyla yanına gittim. Belki de birine el uzatırsam, yaradan bana hiç ummadığım bir mucizeyi bahşeder diye düşündüm.

Yolun Yarısında Bir Mola
“Abla,” dedim, “hastanız mı var?” Yüzüme annem gibi şefkatle ama yorgunlukla baktı. “Yok evladım,” dedi, “merdiven yıkama işinden geliyorum. Evime giden yolun yarısı burası, biraz soluklanmak istedim.” Israrımla onu eve bırakmak için arabaya davet ettim. Yolda döküldü kelimeler; eşini kaybetmiş, iki evladıyla hayatın yükünü omuzlamıştı. Haftada iki gün bu bölgedeki binaları temizliyordu.

Yedi Liranın Ağırlığı
Peki neden yürüyordu bunca yolu? Cevabı kalbime bir bıçak gibi saplandı: Yol parası cebinde kalsın da çocuklarına bir ekmek fazladan alabilsin diye. Zihnim durdu. Benim bir saniyede harcadığım, hatta önemsemediğim o 7 lira, bu kadın için hayatın kendisi miydi? Bir ekmeğin hesabı, benim sahip olduğum tüm o servetten daha ağır gelmişti o an. Ben ömrümü saniyelere sığdırmaya çalışırken, o 7 liranın peşinde onurlu bir savaş veriyordu.

devamı sonraki sayfada…