Kocam, terfi partisine katılmamı engellemek için tek düzgün elbisemi yakmıştı ve bana “Utanç Kaynağı” demişti. Ancak, balo salonunun kapıları açıldığında, hiçbir zaman beklemediği bir şekilde içeri girdim ve o gece onun hayatını alt üst ettim. Kraliyet Sarayı Oteli’ndeki balo salonu, ihtişam ve zarafetle parlıyordu. Kristal avizeler, mermer zeminleri altın ışıklarıyla aydınlatıyor, etrafta pahalı parfümlerin ve şampanyanın karışımı havayı sarıyordu. Kahkahalar, kadeh sesleri ve iş konuşmalarının fısıldandığı sesler her köşeyi dolduruyordu. Merkezde, kusursuz kesimli bir smokin içinde, elinde şampanya kadehiyle Adnan Soylu duruyordu. Kolu, Pelin Aksoy’un omuzlarına yaslanmıştı, sanki oda ikisinin ortak alanıymış gibi. “Tebrikler Adnan,” dedi üst düzey yöneticilerden biri elini sıkarak. “Duyduğuma göre bu gece Yönetim Kurulu Başkanı Hanımefendi burada olacakmış. İlk kez halka açılacak. Bu senin büyük gecen.” Adnan, gururla çenesini kaldırarak gülümsedi. “Tabii ki,” diye cevap verdi. “Şirketin en iyi Genel Müdür Yardımcısıyım. Başka kim etkileyici olabilir ki?” Pelin’e bakarak elini daha sıkı tuttu. “Ve dürüst olmak gerekirse, tam olarak bu şirketin temsil ettiği şeyiz.” Pelin hafifçe gülerek başını onun omzuna yasladı. “Mükemmel bir çift,” dedi. Birlikte gülüyorlardı, fakat sadece birkaç saat önce Adnan’ın, az sonra tanışacakları kadına kibirle nasıl zarar verdiğinden ve onu elbisesini yakıp değersiz biri gibi kenara ittiğinden habersizlerdi. Müzik birden durdu. Salon sessizleşti. Ardından ışıklar söndü. Spot ışığı ana girişin üstünde belirdi ve kalabalık arasında bir şaşkınlık dalgası yayıldı. Çift kanatlı kapılar, beklentiyi artırmak için olması gerekenden bir saniye daha uzun süre kapalı kaldı.

devamı sonraki sayfada…