17 yaşındaydım ve lise hayatımın en özel gecesi sonunda gelmişti: mezuniyet balosu. Yıllardır kurduğum tek bir hayal vardı; kendi baloma, annemin mezuniyetinde giydiği o anlamı büyük elbiseyle katılmak. Annemi 12 yaşımdayken kanser yüzünden kaybetmiştim ve geriye kalan o elbise benim için paha biçilemez bir hatıraydı.

Yıllar sonra babam yeniden evlendi. Üvey annem Melis, sadece gösterişi, itibarı ve parayı önemseyen bir kadındı. Annemden kalan eşyaları “gereksiz” diyerek evden çıkarmış, evi kendi zevkine göre pahalı ve soğuk bir hale getirmişti.

Balodan bir gün önce odamda, aynanın karşısında annemin o zarif elbisesiyle kendime bakıyordum. Tam o sırada Melis içeri girdi. Elbiseye küçümseyerek baktı ve sert bir sesle, “Bunu giyemezsin. Bu haliyle insan içine çıkamazsın. Sen benim seçtiğim, pahalı tasarım elbiseyi giyeceksin,” dedi.

Onun söylediklerini önemsemedim. Sakin bir şekilde, “Bu elbise benim için çok değerli. Baloya bununla gideceğim,” diye karşılık verdim.

Ertesi gün, hazırlanmak için odama çıktım. Elbisenin bulunduğu kılıfı açtığım an olduğum yerde kaldım. Annemden kalan o özel elbise mahvedilmişti. Dikiş yerleri sökülmüş, saten kumaşın üstüne bilinçli şekilde kahve dökülmüş, her yanı berbat edilmişti.

Tam o sırada Melis kapının önünde belirdi. Yüzünde memnuniyet dolu, sinsi bir ifade vardı.

“Demek gördün,” dedi rahat bir tavırla.

Gözyaşlarım bir anda boşaldı. “Bunu sen mi yaptın? Bu annemden kalan tek şeydi. Bunu nasıl yapabildin?” diye bağırdım.

Melis ise en ufak pişmanlık göstermeden gözlerini devirdi. “Artık senin annen benim. Bu kadar büyütmeyi bırak. O eski püskü şeyi zaten çoktan atmalıydın,” dedi.

Titriyordum. Hayatımın en özel günü bir anda kâbusa dönmüştü. Ne yapacağımı bilemez halde öylece kalmıştım.

Tam o anda babam kapıda belirdi.

Yüzündeki ifade, daha önce onda hiç görmediğim kadar sertti. Her zaman sakin, anlayışlı ve yumuşak olan adam gitmiş, yerini derin bir öfkeyi içinde tutmaya çalışan bambaşka biri almıştı. Gözleri önce ellerimde tuttuğum parçalanmış elbiseye, sonra bana, ardından da Melis’in yüzüne kaydı.

Ve buz gibi bir sesle sordu:

“Sen az önce kızıma ne söyledin?”

devamı sonraki sayfada…