71 yaşımda, geride bıraktığım onca yaşanmışlıktan sonra yeniden bir hayat kuracağımı hayal dahi edemezdim. Hayatın tüm renklerini tatmış; sevmiş, ayrılmış ve bir ömrü paylaştığım eşimi toprağa vermiştim. On iki yıllık derin bir yalnızlığın ardından, sadece nefes aldığım o durağan günlerde bir mesajla her şey değişti: İlk aşkım Serhat.

On altı yaşımın okul yolundaki o heyecanlı çocuk, elli beş yıl sonra geri dönmüştü. Onun da eşi vefat etmişti. Eski hatıralarla başlayan sohbetlerimiz, zamanla üzerime tam oturan eski bir kazak gibi sıcak ve güvenli bir hisse dönüştü. Kahve buluşmaları akşam yemeklerine, sessiz saatler yıllardır unuttuğum kahkahalara evrildi. Altı ayın sonunda masanın karşı ucundan bana uzanan o titrek ellerle gelen evlenme teklifine “evet” dedim.

Düğünümüz, geç gelen mutluluğumuza tanıklık eden sevdiklerimizle dolu, huzurlu bir törendi. Ancak kalbim sevinçle çarparken, hayatın acı sürprizlerinden biri resepsiyonda karşıma dikildi. Otuz yaşlarında, bakışları buz gibi soğuk genç bir kadın yanıma yaklaştı ve fısıldadı: “O, zannettiğin adam değil.”

Bu cümle etrafımdaki neşeli gürültüyü bir anda kesti. Şaşkınlıkla “Kimsin sen?” dediğimde aldığım cevap dünyamı başıma yıktı: “Ben Elif, Serhat’ın kızıyım.”

Oysa Serhat bana çocukları olmadığını, hayatı boyunca bu eksikliği hissettiğini defalarca anlatmıştı. Elif beni terasın karanlığına çekip gerçeği bir bir sıraladı. Annesinin kanserden ölümünden sonra babasının nasıl değiştiğini, hayatına giren gizemli biriyle birlikte kendisini nasıl dışladığını ve aralarındaki bağı kopardığını anlattı.

Kulağımda yankılanan en acı detay ise zamanlamaydı: Altı ay önce, yani bizim hayatlarımızı birleştirme kararı aldığımız o günlerde, Serhat öz kızına “geçmişi kurcalama” diyerek kapıyı tamamen kapatmıştı. İçeride konuklara gülümseyen o “tanıdık” adamın aslında koca bir yalan üzerine yeni bir hayat inşa ettiğini o an anladım.

devamı sonraki sayfada…