Onyıllar önce bir uçak yolculuğunda kimsesiz bırakılmış iki sabiyi bağrıma bastım; o gün başlayan bu yolculuk, beni dipsiz bir kederin kuyusundan çekip çıkardı. Ancak geçtiğimiz hafta, öz anneleri olduğunu öne süren bir yabancı kapımda belirdi. Evlatlarımın avucuna bıraktığı o belge, bu geri dönüşün ardındaki niyetin şefkat değil, kirli bir hesap olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. Ben Müzeyyen; 73 yıllık ömrümde acının nasıl bir mucizeye dönüştüğünü anlatmak için buradayım.

Kayıpla Başlayan Yolculuk

On sekiz yıl evvel, ruhum paramparça bir halde bulutların üzerindeydim. Evladımı ve henüz tomurcuk halindeki torunumu korkunç bir kazada yitirmiş, onları son yolculuklarına uğurlamak üzere memleketime dönüyordum. Göğüs kafesimde dindirilemez bir sızıyla uçağın koltuğuna gömülmüştüm. Derken, birkaç sıra önümden yükselen hıçkırık sesleri sessizliği bozdu.

Uçaktaki Vicdan Sınavı

Koridor koltuğuna terk edilmiş, henüz altı aylık oldukları anlaşılan biri kız biri erkek iki bebek, yapayalnız ağlıyordu. Çevredeki yolcuların tepkileri ise kan dondurucuydu. Şık kıyafetli bir kadın gürültüden şikayet ediyor, yanlarından geçen bir adam ise nefretle mırıldanıyordu. Kabin görevlileri ne yapacağını bilemez haldeyken, bebekler kendilerine yaklaşan her yabancıdan korkuyla irkiliyordu. Yanımdaki genç kadının “Bu yavruların birine ihtiyacı var,” diyen fısıltısı, içimdeki anneye verilmiş bir emir gibiydi.

Boşluğu Dolduran Temas

Daha ne yaptığımı fark etmeden yerimden kalkıp onları kucağıma aldım. O an zaman durdu. Erkek bebek titreyerek omzuma sokulurken, kız bebek minicik elleriyle yakama tutundu. Sanki aylardır bekledikleri sığınak bendim. Bir anda tüm kabin derin bir sessizliğe büründü. Sesim titreyerek kalabalığa doğru haykırdım: “Bu uçakta bir anne var mı? Lütfen, eğer bu canlar sizinse ortaya çıkın!”

devamı sonraki sayfada…