Eşimi çok sevmiştim. Tam 22 yıldır evliydik ve ona olan güvenim sarsılmazdı. Hakkında kötü konuşan kim varsa karşısına dikildim, hatta bazı insanlarla sırf onun için bağımı kopardım. O da beni mutlu etmek için çabalardı; kalabalık ortamlarda hep över, kimseye laf ettirmezdi. Ufak tefek tartışmalar dışında evliliğimiz bu yıla kadar yolunda gidiyordu.

Ama son birkaç aydır içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk vardı. İlgisi azalmış, dalgınlaşmıştı. İşine karışmayı hiç sevmezdim, yine de o gün içimdeki sıkıntı büyüdü. Evde duramadım. Onu görmek istedim ve iş yerine gitmeye karar verdim. Yolda aradım ama telefonumu açmadı. Defalarca denedim, cevap yoktu. İçimdeki endişe giderek arttı.

Nihayet iş yerine vardım. Çalışanlar beni görünce garip bir şekilde birbirlerine baktılar; sanki hazırlıksız yakalanmış gibiydiler. O an kalbim hızla çarpmaya başladı. Ne olduğunu anlamadan, kapıyı sertçe açıp eşimin odasına girdim…

devamı sonraki sayfada…