Görünürdeki Doğru ve Gizlenen Gerçek

Babamın cihazı avuçlarımın arasındaydı; ekranın ışığı yüzüme vururken kalbim göğüs kafesimi zorluyor, aldığım nefes boğazımda düğümleniyordu. Titreyen parmaklarımla mesajı okudum. Eşimden gelen son satırlar tam da dediği gibiydi: “Annene güzel bir sürpriz yapmak istiyorum, beden ölçüsünü bana iletebilir misin? Lütfen bu aramızda kalsın.”

Bir an duraksadım. Söylediği yalan değildi ama bu “doğru” içimi ferahlatmaya yetmemişti. Eğer her şey bu kadar masumsa, neden yanına yaklaştığımda paniklemişti? Neden bana cevap verirken yüzü suçlu bir çocuk gibi nar gibi kızarmıştı? Zihnimdeki kuşkular, okuduğum kelimelerden çok daha güçlüydü. Telefonu ağır adımlarla eski yerine bıraktım; ailemle kısa, ruhsuz bir vedalaşmanın ardından oradan ayrıldım.

Eve dönüş yolunda direksiyon ellerimin arasında buz kesmişti. Kafamda bitmek bilmeyen senaryolar çarpışıyordu: Bu mesajlaşma sadece bir hediye bahanesi miydi, yoksa buzdağının görünmeyen kısmını mı örteliyordu? Babamla arasındaki o soğuk savaş, nasıl olmuştu da bu kadar gizemli bir müttefikliğe dönüşmüştü?

Kapıdan içeri adımımı attığımda onu hâlâ aynı yerinde, gergin bir bekleyiş içinde buldum. Bakışlarımız havada çarpıştı; gözlerindeki o huzursuz parıltı sönmemişti. Aramızdaki sessizlik, söylenmemiş binlerce kelimeyle doluydu. Bir yerden söze başlamalıydım ama dilimin ucundaki o büyük soru işareti bir türlü dökülmüyordu. Kendi kendime mırıldandım: “Ekrandaki yazıları gördüm görmesine ama ruhundaki o tedirginliğin sebebini hâlâ bulamadım…”