Furkan’ın müstakbel eşini tanıştırmak üzere eve getirdiği o karanlık akşam, hayatımın en sarsıcı yüzleşmesine sahne oldu. Yılların tozlu raflarına kaldırdığım geçmişim, bir hayalet gibi aniden karşımda belirmişti. Haftalardır Furkan’ın dilinden düşürmediği Sedef, onun için sadece bir gönül ilişkisi değil, sarsılmaz bir kararın adıydı. Ben de bu mühim adımı onurlandırmak adına gün boyu mutfakta adeta bir ziyafet hazırlığına girişmiştim; fırından yayılan kızarmış tavuk kokusu, özenle sarılmış zeytinyağlılar ve annemin hatırasını taşıyan o meşhur limonlu turta… Sofram, en nadide gümüşler ve kolalı örtülerle bir tören alanını andırıyordu. İçimde, evladımın kanat çırpışına şahitlik etmenin getirdiği o buruk ama mağrur heyecanla kapıya yöneldim.

Kapı açıldığında Furkan’ın parıldayan çehresinin hemen ardında, zarafetiyle dikkat çeken Sedef belirdi. Sıcak bir kucaklaşmanın ardından içeri buyur ettiğim bu genç kadının paltosunu çıkardığı o kısa saniye, zamanın durduğu an oldu. Boynunda asılı duran o aksesuar, tüm varlığımı sarsmaya yetti: Yeşil bir taşın etrafına işlenmiş yaprak motifli, minik menteşeli o antika kolye… Beynimden aşağı kaynar sular döküldü; çünkü o takıyı tam yirmi yedi yıl evvel, annemin vasiyeti üzerine bizzat kendi ellerimle onun kefeninin içine bırakmıştım. “Benimle toprağa girsin, bu hikaye benimle son bulsun,” demişti annem. Mezarın derinliklerine gidişini izlediğim o tek ve biricik parçanın bir eşi daha olması imkansızdı.

Rengimin solduğunu fark eden Sedef, kolyeye nazikçe dokunup bunun bir aile yadigarı olduğunu, kendisine anneannesinden miras kaldığını söyledi. “Anneannen mi?” diye fayıldarken sesim titriyordu. Yemek boyunca masada dönen sohbetler zihnimde sadece birer uğultudan ibaretti; tüm dikkatim o yasaklı objeye kilitlenmişti. Ya kutsal saydığım o mezar talan edilmişti ya da annem bana koca bir yalan söylemişti.

Tahammülüm kalmadığında, titreyen ellerimle kolyeyi yakından incelemek için izin istedim. Furkan’ın şaşkın bakışları altında Sedef zinciri avucuma bıraktı. Kolyenin yanındaki o gizli tırnağı bulup hafifçe bastırdığımda, duyduğum küçük bir “klik” sesiyle bir devir kapandı, bir diğeri açıldı. Kapağın içindeki minik bölmede annemin gençlik resmi ve hemen yanında daha önce hiç görmediğim bir bebek fotoğrafı duruyordu. Annemin babamla tanışmadan evvel başka bir şehirde geçirdiği ve hakkında tek kelime etmediği o gizemli yıllar, şimdi bu küçük madalyonun içinden bana bakıyordu. “Gençlik işte,” diyerek üzerini örttüğü o sırlar, meğerse toprağın altında değil, tam karşımda oturan bu yabancı kadının kanında yaşıyormuş…

devamı sonraki sayfada…