1. Bölüm: Kimlikten Sıyrılış

Şafak sökmek üzereydi, saat sabahın beşi… Ankara’nın Çankaya’daki sessiz devlet lojmanlarında, Komiser Elif Kaya aynadaki yabancıyla göz göze geldi. Üzerinde her gün gururla taşıdığı o jilet gibi polis üniforması yoktu. Onun yerini, yoksulluğun izlerini taşıyan solmuş bir başörtüsü, rengi atmış hırkalar ve ucuz plastik terlikler almıştı. Saçlarına sürdüğü ağır yağ kokusu, yeni kimliğinin son dokunuşuydu.

Arkasında duran sadık koruması Murat Ağa, duyduğu kaygıyı gizleyemeyerek fısıldadı:
“Komiserim, bu gerçekten gerekli mi? Bir emirle o karakolu dakikalar içinde darmadağın edebiliriz…”

Elif, aynadaki yorgun yüzüne bakıp hafifçe tebessüm etti:
“Murat, kirin kaynağına inmeden temizlik olmaz. Oraya resmi araçla gidersem sadece tiyatro izletirler. Ben, sistemin en altında kimsesiz bir kadın olduğumda nelerin değiştiğini bizzat görmek istiyorum.”

O andan itibaren Ankara’daki o güçlü komiser yoktu; artık sadece Zeynep vardı: Hasta eşi ve üç evladının rızkını İstanbul’un karmaşasında, bir simit arabasının ardında arayan çaresiz bir kadın. Kulağının arkasına gizlediği mikro telsizi son kez kontrol edip karanlığa karıştı.

2. Bölüm: Zulmün Kavşağı

Eminönü’nün kaosu, Elif’i görünmez bir hayalete dönüştürmüştü. Korna sesleri, itişip kakışan kalabalıklar ve onu fark etmeyen binlerce çift göz… Ancak asıl çürüme, Eminönü Kavşağı’nın tam kalbinde, Başkomiser Serkan Demir’in hüküm sürdüğü noktada başlıyordu. Serkan, adaleti sağlamak yerine bu kavşağı kendine ait bir “haraç krallığına” çevirmişti. Sokaktaki her emekçi, onun gayriresmi “vergisini” ödemeden oradan geçemezdi. Direnenlerin payına ise ya dayak ya da el konulan tezgahlar düşerdi.

Elif’in eski simit arabası, iki polis memuru tarafından sertçe durduruldu.
“Yavaşla bakalım! Göster evrakları!” diye bağırdı memurlardan biri tezgâha tekme atarak. Elif, korkudan eli ayağı birbirine dolaşan bir kadın rolüne büründü, sesini titretti:
“Ağabey, kurban olayım… Daha ilk günüm, ekmek parası için çıktım…”

Tam o sırada karakolun kapısı gıcırdayarak açıldı. Serkan Demir, dudaklarının kenarına iliştirdiği sigarası ve yüzündeki o çiğ kibirle dışarı süzüldü. Bakışlarını Elif’in üzerinde iştahla gezdirdi:
“Bak sen, aramıza yeni bir misafir katılmış…”

Polislerin alaycı kahkahaları arasında Serkan dumanını Elif’in yüzüne üfledi:
“Bugün giriş tarifesi iki katı güzelim. Ya cebindeki 500 lirayı masaya bırakırsın ya da karakola buyurur, borcunu ‘farklı yollarla’ ödersin.”

Hava bir anda kurşun gibi ağırlaştı. Elif başını öne eğip zayıf bir av gibi titredi. Oysa o sessizliğin içinde, kulağındaki cihazdan beklediği o kesin komut yankılandı:
“Ekipler yerinde, Komiserim. İşaretinizi bekliyoruz.”

devamı sonraki sayfada…