Hayatımın temel taşları, eşimin birbirine hiç benzemeyen, zıt ten renklerine sahip ikiz bebeklerimizi kucağına aldığı an yerinden oynamaya başladı. Etraftaki fısıltılar çığ gibi büyürken ve şüphe dolu sorular zihnimi kuşatırken; sadakati, aile bağlarını ve sevginin özünü sorgulatan sarsıcı bir hakikatle yüzleşmek zorunda kaldım.

Biri bana, evlatlarımın dünyaya gelişinin yabancıların diline düşeceğini ve bu durumun eşimin yıllardır sakladığı gizli bir geçmişi aralayacağını söylese, buna sadece acı bir tebessümle karşılık verirdim. Ancak Aslı’nın, yeni doğan oğullarımıza bakmamam için gözyaşları içinde yalvardığı o dehşet anı, meselenin sadece tıbbi bir mucize olmadığını anlamamı sağladı. Bu, sadece biyolojik bir bilmece değil; bir evlilikteki güven sınırlarını sonuna kadar zorlayan bir imtihandı.

Aslı ile ben, bir bebek sahibi olabilmek için ömrümüzden yıllar verdik. Bitmek bilmeyen muayene odalarında bekledik, ruhumuzu yoran testlerden geçtik ve karanlık gecelerde göğe sessiz yakarışlar gönderdik. Arka arkaya yaşadığımız üç düşük, kalbimizde asla tam kapanmayacak derin izler bırakmış, bizi kopma noktasına getirmişti.

Onun sığınacağı liman olmak için dik durmaya çalışsam da, bazen gece yarısı uyandığımda Aslı’yı mutfağın loş ışığında, ellerini boş karnına sarmış halde bulurdum. Henüz tanışmadığımız, hiç kucağımıza alamadığımız o hayali bebeğe fısıldarken döktüğü gözyaşları, sessizliğin en ağır haliydi.

devamı sonraki sayfada…