Maskelerin Düştüğü Eşik: Karahanlıların Vedası

Zehirli Bir Uğurlama
“Benim oğlumun gölgesi olmadan bir fatura bile yatıramayacak kadar acizsin Meryem,” dedi Neriman Hanım, Çağlayan Adliyesi’nin devasa kapıları önünde. Sesindeki o küçümseyici ton, yıllardır maruz kaldığım ruhsal işkencenin son halkasıydı. Yanı başında duran Murat ise, sanki bir suçtan beraat etmişçesine rahatlamış, yüzüne o yapay zafer gülümsemesini yerleştirmişti. Elimdeki valiz hafifti ama içimde taşıdığım beş yılın ağırlığı nefesimi kesiyordu. Yine de tek bir yaş dökmedim; onlara o zevki vermeyecektim.

Sınıf Farkının Gölgesinde
O şaşaalı bayram sofralarında, güç ve mülkiyet hikâyelerinin havada uçuştuğu pazar kahvaltılarında beni sadece “hizmet eden sessiz bir gölge” olarak gören kadına dik dik baktım. Murat, marka ceketinin yakasını düzelterek annesine eşlik etti: “Karahanlı soyadının koruması bittiğinde, o sıradan hayatında nasıl yok olacağını göreceğiz. Annem haklıydı; sen hiçbir zaman bizim klasmanımızda bir kadın olamadın.” Bu aşağılamayı bir nişan nişanesi gibi; akrabalarının, avukatların ve kız kardeşi Pelin’in önünde bir tören havasında haykırdı.

Sessizliğin Sonu
Yıllarca süren o kasti körlüğümün, eşyalarımın karıştırılmasının ve Murat’ın beni bir “hayır işiymişim” gibi pazarlamasının sonuna gelmiştim. Onlar, nazik oluşumu zayıflık, sessizliğimi ise kabulleniş sanmışlardı. Asansörün kapıları kapanmak üzereyken son kez arkama döndüm. Bakışlarımda ne öfke ne de pişmanlık vardı; sadece buz gibi bir hakikat:

“Küçük bir detayda yanılıyorsunuz,” dedim, sesim her zamankinden daha durağan ve emindi. “Kimin kimin sırtında parazit olduğunu, kimin kime muhtaç olduğunu idrak etmeniz için bir ay bile çok uzun bir süre.”

Murat’ın o kibir dolu kahkahası koridorda yankılanırken, asansörün kapıları sadece dış dünyayla değil, onların o çürümüş dünyasıyla da arama set çekti.

devamı sonraki sayfada…