Sessiz Bir Gecenin Nöbetçisi: Zoraki Evlilik ve Karanlık Sır

Feda Edilen Bir Hayat
Ailemin ekonomik çöküşü, beni kendimden yaşça çok büyük, varlıklı bir adamın eşi olmaya mahkûm etmişti. Babamın hastane masrafları ödendiği ve ailem sokakta kalmadığı müddetçe, ruhumdaki bu yarayı dert etmeyeceğime dair kendime söz vermiştim. Adım Nevin ve ben, o ilk gece üzerimdeki gelinliğin ağırlığı altında ezilirken, odanın kapısında infazını bekleyen bir suçlu gibi titriyordum.

Beklenmedik Bir Nöbet
Kapı açılıp içeri girdiğinde, zihnimde canlandırdığım o korkunç senaryoların hiçbiri gerçekleşmedi. Elinde bir sandalyeyle yatağımın ucuna geldi, bir gardiyan sükunetiyle oturdu ve sadece izlemeye başladı. O buz gibi fısıltı hala kulaklarımda: “Bu gece hiçbir şey olmayacak. Sadece uyu.” Şaşkınlıkla nerede uyuyacağını sorduğumda, “Uyumayacağım, sadece senin uykunu seyretmek istiyorum” cevabını verdi. Bu bir akıl tutulması mıydı yoksa karanlık bir oyunun başlangıcı mı? Bitkinlikten elbisemi bile çıkarmadan uykuya daldım; uyandığımda o sandalye boş, odadaki sessizlik ise sağırdı.

Geceler Boyu Süren Esaret
İkinci ve üçüncü geceler, bir saatin tıkırtısı gibi aynı donuklukla tekrar etti. Evin koridorlarında bir hayalet gibi dolaşan hizmetçiler, sanki büyük bir sırra yemin etmişçesine ağızlarını bıçak açmadan, başları önde yaşıyorlardı. Dördüncü gece ise, huzursuz uykumun ortasında tenimde ağır bir nefesin sıcaklığını hissettim.

Nefes Sayacı
Sıçrayarak gözlerimi açtığımda, yüzü yüzüme öyle yakındı ki kolonyasının o eski kokusu genzimi yaktı. Yine dokunmuyordu; sadece bir bilim insanının bir deneyi incelemesi gibi göz kapaklarıma bakıyor, nefeslerimi sayıyordu. Korkuyla karışık bir fısıltıyla “Ne yapıyorsunuz?” dediğimde, suçüstü yakalanmış bir çocuk gibi irkildi ve hızla geri çekildi. Özür dilerken sesindeki o titreme, aramızdaki buzdan odayı daha da soğutmuştu. Yatakta doğruldum ve aylardır içimde biriken o isyanla sordum: “Siz… sadece sandalyede oturacaktınız, neden bu kadar yakınımdasınız?”

devamı sonraki sayfada…