Kızım, kaybettiğimiz polis babasının üniformasından diktiği mezuniyet elbisesini giymişti. Birden elbisesine meyve suyu döküldüğünde, sadece durup babasının rozetini temizlemeye çalıştı. O sırada kızın annesi mikrofonu alıp… hiç kimsenin beklemediği bir gerçeği açıkladı.

“Mezuniyet balosuna gitmeme gerek yok,” dedi Selin.

Veli toplantısından sonra okulun koridorunda duruyorduk. Selin benden biraz öndeydi, sonra mezuniyet balosunun afişinin yanında durdu.

Afişin üstünde “Yıldızlar Altında Bir Gece” yazılıydı. Altın harflerle yazılmıştı ve kenarları parıltılarla süslenmişti.

“Zaten her şey sahte,” dedi.

Omuzlarını hafifçe silkerek yürümeye devam etti.

Fakat o gece, yatak odasının kapısının kapandığını duyduktan sonra, garaja gidip yedek havlu kağıtlarını ararken, onu bir saklama dolabının önünde tamamen hareketsiz şekilde buldum.

“Mezuniyet balosuna gitmeme gerek yok.”

Açık kapıda bir elbise kılıfı vardı.

Babasının polis üniforması.

İçeri girdiğimi duymadı. Elleri fermuarın yakınında asılıydı, dokunmadan öylece bakıyordu.

Sonra, o kadar sessiz bir şekilde fısıldadı ki, neredeyse rüya gördüğümü düşündüm: “Ya beni hâlâ o götürebilseydi?”

“Selin,” demeden önce bir saniye durdum.

Sıçradı ve arkasına döndü.

Babasının polis üniforması.

“Ben sadece—” diye başladı.

“Sorun değil,” dedim.

Tekrar kılıfa bakarak devam etti. “Çılgınca bir fikrim vardı… Yani, baloya gitmek istemiyorum, hayır dersen sorun değil ama… eğer gidersem… onun yanımda olmasını isterim. Ve düşündüm ki, belki üniformasını giyerek…”

devamı sonraki sayfada…