Pencerelerinden Hayat Sızan Meskenler

Yolcusunu Bekleyen Pencereler

Gecenin Sabrındaki Işık
Mesleğimin ilk adımlarını attığım o küçük beldede, tren raylarının hemen yanı başındaki bir haneye konuk olmuştum. Çaylar içilmiş, kelamlar edilmişti ama üzerimdeki yol yorgunluğu göz kapaklarımı ağırlaştırıyordu. Ev halkında ise uykuya dair en ufak bir kıpırtı yoktu. Nihayet dayanamayıp evin büyük annesine, “Hacıanne, buralarda istirahat vakti ne zamandır?” diye sordum. Aldığım cevap kısa ve sarsıcıydı: “Evladım, treni bekliyoruz.” Bir yakınının gelip gelmeyeceğini merak ettiğimde ise bakışlarındaki o derin şefkatle ekledi: “Hayır evladım, bir tanıdığımız yok. Lakin burası sapa bir yerdir; trenden buraların yabancısı bir yolcu inebilir. Bu zifiri karanlıkta ışığı yanan bir hane görmezse garip kalır, yolu şaşırır. Yabancı biri indiğinde sığınacak aydınlık bir kapı bulsun diye uyanığız.”

Medeniyetin Yetim Kalmış Mirasçıları
Bugün Anadolu’nun bozkırlarında ya da memleketin herhangi bir köşesinde, meçhul yolcular için pencerelerinden ışık sızdıran o vakur evler hâlâ duruyor mu? Yorgun bedenini tanımadığı birinin yün döşeğine emanet eden gariplerin huzuru kaldı mı? Bir sokak hayvanının önüne merhametle bir kap yemek koyan o koca yürekli kadınlar nerede? Kuşların yuvasını binanın kalbine nakşeden o incelikli mimarlar şimdi hangi diyardalar?

Gidenlerin Boşluğu
O güzel insanlar, asaletlerine yaraşır atlara binip sonsuzluğa doğru uzaklaştılar. Bizler ise artık o eşsiz medeniyetin öksüz kalmış evlatlarıyız. Onların gidişiyle açılan o derin boşluklarda, manevi bir yoksullukla oradan oraya savruluyoruz. Şairin dediği gibi; o güzel atlılar birer birer terk ettiler bizi. Onları ne küstürdü, hangi vefasızlık yıldırdı da arkalarına bakmadan, sessizliğin gölgesinde çekip gittiler?

Bir Çağrı: Neredesiniz?
Ey bu toprakların ruhunu ilmik ilmik ören güzel insanlar! Merhametin, dürüstlüğün ve karşılıksız sevginin timsalleri… Sesimiz yankılanıyor ama boşlukta kalıyor. Neredesiniz?